Suomi English Русский Chinese 中文 Nederlands Francais Deutsch Ελληνικά In italiano En español Poland ?

Poland

Poland

Wstęp

Jedna siła tłumaczy wszystkie zjawiska. T± sił± jest cinienie. (Nie
zapominajmy o potędze myli, dzięki której się poruszamy! Oczywicie,
czynnikiem wprawiaj±cym nas w ruch s± mięnie, lecz to sygnał pochodz±cy z
mózgu je uaktywnia. Jaka siła zawarta jest w tym sygnale, że umożliwia nam
przemieszczanie się dok±dkolwiek zechcemy?)

Na prostym przykładzie możemy opisać co dzieje się w j±drze atomu. WeĽmy pod
uwagę tysi±c osób umieszczonych blisko siebie, w pozycji skulonej. W ten
sposób stworzylimy skupisko energii, obejmuj±ce pewien obszar. Pomiędzy tymi
ludĽmi s± pewne wolne przestrzenie, tak, jak w przypadku poszczególnych
elementów atomu. Przestrzeń ta, która stanowi największy fragment budowy
atomu, nie rozszerza się, ani nie zakrzywia.

Teraz ci ludzi prostuj± się- czyli, innymi słowy, otwieraj± się, odpychaj±c
tym samym siebie nawzajem. Największe cinienie występuje w punkcie skupienia
energii. Człowiek znajduj±cy się w jego pobliżu musiałby wykonać olbrzymi±
pracę, żeby nie zostać zgniecionym. Ta sama rzecz dzieje się bez udziału
grawitacji w centrum Ziemi, czy Słońca.

Gęstoć skupiska energii zmniejsza się, a ludzie oddalaj± się od jego
centrum. W tym momencie, na krótk± chwile, możemy zaobserwować zjawisko
grawitacji bez siły przyci±gania (która nie istnieje) na obszarze skupiska
energii.

Moim zdaniem przestrzeń się nie rozszerza, ani nie zakrzywia. Bo jeli by się
rozszerzała- to jak należałoby to opisać?

W łatwy sposób można opisać jak energia w j±drach atomów się rozrzedza.
Zatem- najwyższy czas, by zapomnieć o rozszerzaniu się, czy zakrzywianiu
przestrzeni. Podobnie zapomnieć należy o wolnych wymiarach, ciemnej
substancji, czy energii...

Przestrzeń się nie rozszerza, przestrzeń się nie zakrzywia!

J±dra atomowe "otwieraj± się" wypychaj±c elektrony i fotony, które emituj±
sw± energię w postaci fali. Tak to działa!

Kiedy mylimy o galaktyce, to oczywistym się wydaje, że energia w rodku
galaktyki jest gęstsza niż na jej obrzeżach. To samo zjawisko występuje w
przypadku gwiazd. Na tej samej zasadzie- energia wewn±trz j±dra atomu jest
gęstsza niż na zewn±trz j±dra. Podobnie rzecz się ma z energi± wewn±trz
protonów/ neutronów, kwarków i tak dalej...

Trzeba zdać sobie sprawę, że poza widzialnym wiatem jest przestrzeń, gdzie
znajduje się znacznie więcej energii, niż w całym widzialnym Wszechwiecie
razem wziętym, a energia ta jest dużo gęstsza, niż energia w widzialnym
Wszechwiecie. W tej przestrzeni nie ma centralnego punktu, gdzie energia
byłaby gęstsza, niż na zewn±trz tego punktu.

Skupisko energii rozprzestrzenia się w trzech wymiarach. Wypromieniowuje
energię, która stanowi naturę galaktyk. To skupisko pochodzi z oddzielnego
skupiska, które rozprzestrzenia się trójwymiarowo. O im mniejszym oddzielnym
skupisku energii mówimy, tym gęstsza i gęstsza staję się sama energia.

Ruch odbywa się w kierunku rzadszych przestrzeni, dlatego cały widzialny
Wszechwiat przesuwa się od tego punktu skupienia energii, który faktycznie
jest daleko poza widzialnym Wszechwiatem, i w którym energia jest dużo
gęstsza niż we Wszechwiecie widzialnym.

Proof

Ta strona wyjania prawdopodobne zasady funkcjonowania Wszechwiata. Służ±
temu tekst, obrazy, filmy i głos (który zmienia cinienie tak, jak nasz
Wszechwiat- zaraz to wyjanię). Niektóre strony zawieraj± filmy, których
zadaniem jest ilustrowanie niektórych zjawisk. Lektor mówi w nich po fińsku,
lecz napisy s± po angielsku.

Będę publikował więcej artykułów na tych stronach- jak tylko zostan±
przetłumaczone. Ta strona zawiera użyteczne wskazówki odnonie przegl±dania
kolejnych witryn.


Sensacja z Savo

Zgodnie z t± prost± zasad± (teori± z Savo) Wszechwiat składa się tylko z
energii i przestrzeni. Energia jest jedna i ma zdolnoć upakowywania w
gęstsz± przestrzeń, a także otwarcia w energię o mniejszej gęstoci.
Przestrzeń ta nie rozszerza się, nie zakrzywia się. Każdy może przeprowadzić
eksperyment i sprawdzić, jak pojedyncze skupisko energii może zostać
upakowane do mniejszej przestrzeni (osoba przeprowadzaj±ca eksperyment
powinna przyj±ć pozycję płodow±), w której dana osoba uwalnia mniej energii.
W ten sposób można się przekonać, że energia w j±drze atomu jest zawsze
gęstsza i gęstsza - w zależnoci od tego, jak blisko energia ta znajduje się
od centrum pojedynczego skupiska energii.

Czy historia się powtarza? Ludzie, którzy wierzyli, że ziemia jest w centrum
Wszechwiata, mylnie mniemali, że Ziemia pozostaje w bezruchu, a inne ciała
niebieskie j± okr±żaj±. Współczesne teorie sugeruj±, że wszystkie widzialne
obiekty we Wszechwiecie w większoci pozostaj± w statycznej powierzchni w
przestrzeni, która rozszerza się tak, że Wszechwiat nie rozrasta się na
zewn±trz, do istniej±cej przestrzeni. Ten model wymaga dodatkowego wymiaru,
co jest raczej trudne do zrozumienia przez ludzi.


Wielki Wybuch

Zgodnie z teori± Wielkiego Wybuchu, na pocz±tku było tylko bardzo gęste
skupisko energii, a przestrzeń utworzona była w rodku tego skupiska podczas
wielkiej eksplozji. Ale co, jeli cała ta energia zaczęła się "otwierać" na
zewn±trz, do przestrzeni, która już istniała?

Nie możemy założyć, że cała energia skupiska otworzyła się równomiernie.
Zgodnie z moj± teori± cała energia w tym skupisku odepchnęła się od jego
centrum rozszerzaj±c się w tym samym czasie. Energia rozprzestrzeniała się w
każdym kierunku, co powodowało olbrzymie cinienie w kierunku centrum. To
cinienie utrzymywało energię gor±c± i gęst±. Im dalej energia docierała, tym
szybciej się rozprzestrzeniała, a zatem ruch stawał się coraz szybszy.

Załóżmy, że istniało inne, podobne skupisko w przestrzeni. Energie z tych
dwóch skupisk zderzyły się, w wyniku czego nie mogły się już
rozprzestrzeniać w nieskończonoć. Zostały cinięte w oddzielne, mniejsze
skupiska, które zaczęły uwalniać swoje własne fale energii.

To wyjania jak zostały stworzone mniejsze cz±stki i oddzielne skupiska - z
dwóch większych skupisk energii, kiedy te rozprzestrzeniały się
trójwymiarowo.


Wszechwiat

Czy galaktyki s± cz±stkami gigantycznej, rozprzestrzeniaj±cej się w
trójwymiarze, fali? Cz±stkami, które podobnie rozprzestrzeniaj± się w
trójwymiarze i uwalniaj± fale energii, które zachowuj± się jak substancje
złożone z atomów?

A jeli widzialny Wszechwiat oddala się od punktu ulokowanego daleko poza
nim? I co, jeli w naszym kierunku uwalniane s± fale energii, które
przemierzaj± ogromne odległoci i otwieraj± się w łagodny sposób do postaci
mniej gęstej energii? W ten sposób tu i tam istniej± pozostałoci po centrach
galaktyk (warstwy energii), które uderzaj±c w, na przykład, wielk± czarn±
dziurę w naszej galaktyce zabieraj± stamt±d energię, kieruj±c się do rodka
czarnej dziury.



Savor dziękuje tym, którzy tłumaczyli ten tekst.


:);):)